★ Dawiiz ★ View my profile

เฮ้ออ . คนเรา - -

ตอแหลเรื้อรังจริงๆ (พูดเหมือนเป็นโรคร้ายแรง ใช่!! มันคือโรคร้ายแรง - -)

ทุกคนในระดับเกลียดมัน.. อย่างน้อยก็ค่อนระดับล่ะนะ..

แล้วเมื่อวันศุกร์ ตอนเช้าไอ่เราก็บ้า..ทั้งบ้าทั้งโง่เลยแหละ.. เดินไปบอกมันตรงๆว่า 'เกลียดมันมาก'

ทำไมถึงเดินไปบอกมันแบบนั้นน่ะหรอ? ขี้เกียจเฟคไง =__=; คือไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้นล่ะ

ก็แค่.. เบื่อจะเฟคใส่มัน อึดอัด. แล้วเย็นวันก่อนหน้านั้น เราก็คุยกับเพื่อนอีกคน นั่งระลึกความหลังกัน - -

ก็ย้อนไปตอนปอสี่ที่เราอยู่ห้องเดียวกับยัยนั่น มันเป็นช่วงที่ทำให้เราเกลียดมัน.. มาก.. 

ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นั้น.... 

มันฟังดูงี่เง่านะ เรื่องเด็กๆ แต่เราก็ฝังใจอยู่ดีนั่นแหละ  เรื่องมันมีอยู่ว่า .. 

ตอนปอสี่อ่ะ.. ตอนนั้นเรียนวิทย์เรื่องดวงดาว จักรวาล บลาๆๆ แล้วมันมีงานกลุ่ม 

แต่ละกลุ่มทำเกี่ยวกับเรื่องดาวเคราะห์ต่างๆ ตอนนั้นเราได้ดาวเนปจูนมั้ง ถ้าจำไม่ผิด 55

แล้วเราก็บ้า.. ไปอยู่กลุ่มเดียวกับยัยนั่น -_-

แล้วทีนี้ มันมีให้นำเสนอไง แล้วจารย์เค้าก็ให้เตรียมคำถามมาถามเพื่อนด้วย

...ตอนซ้อมน่ะ เรายังบอกมันเลยนะ นี่ เตรียมคำถามกันเหอะ อะไรแบบนี้

คุณเธอก็แบบ เดี๋ยวค่อยไปคิดสดทีหลังก็ได้.. เราก็ไม่ว่าอะไร - -

แล้วคือเด็กปอสี่อ่ะ มันก็โง่ๆ เง่าๆ ใช่มั้ยล่ะ ให้คิดสดมันก็นานดิ = =

พออาจารย์ถามว่า ทำไมไม่เตรียมมาก่อน คุณเธอก็บอกว่าเขียนใส่กระดาษไว้แล้ว....

....แต่ฝากไว้ที่เรา แล้วเราทำหาย  ไอ่เราก็อ้าวววววว ทำไมมันทำแบบนี้วะ - -

แล้วก็เลยฝังใจเกลียดคุณเธอเข้าไส้ แสดงออกด้วยนะ - -

จนแบบ.. จารย์เขียนในสมุดพกตั้งสองครั้งอ่ะ ประมาณว่ามีปัญหากับเพื่อน คิดดูละกัน 

คือเรื่องมันก็นานแล้ว.. แต่ก็ฝังใจอยู่ดี แล้วการที่ตอนนั้นเราเกลียดแสดงออกมากๆ ก็เลยคิดประมาณว่า

...ทำไมตอนนั้นไม่ทำแบบนั้นบ้างล่ะ ? มันดูสบายใจดีไม่ใช่หรอ ? ... แล้วก็ทำลงไปเลย 

เพื่อนก็บ่นเสียดาย ทำไมแกไม่อัดเสียงไว้ ? ขอโทษ กูลืมมมมมม =_________=

แต่มันคงช็อกน่าดูละมั้งนั่น เหอะๆ.. อยู่ดีๆมีคนเดินมาบอกว่าเกลียดมากด้วยสีหน้าแบบโคตรชิว

แล้วคนเราก็ยังแหลต่อ เอาไปประกาศทั่วว่าเกิดอะไรขึ้น แหมม ไม่ประกาศในเสียงตามสายเลยล่ะจ๊ะ ?

คือประกาศตามความจริงก็ไม่ว่านะ.. แต่พอเราไปถามดู ปรากฏว่าคุณเธอไปประกาศว่า เราเดินไปบอกว่าเกลียด

แล้วคุณเธอก็ตอบว่า ก็เกลียดเราเหมือนกัน แหมๆ - -

..คือจริงๆคุณเธอพยายามจะพูดโน้มน้าวให้เราเลิกเกลียดคุณเธอ อย่างงู้น อย่างงี้ แถมแคร์เรื่องนี้มากอีกต่างหาก

แคร์ยังไงน่ะหรอ ? อืม.. ส่งข้อความมาตั้งสองครั้งแน่ะ ^________^

ครั้งแรก เมื่อวานตอนคาบแรก. 

' เราขอโทดละกัลล*แต่เราเกียดแกน้อยลงแล้ว ขอบคุนที่บอกตามตรง_นิยุ~ ' ประมาณนี้แหละ..

อืมม ใช่แล้ว สำหรับคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้นแล้วอ่านมาถึงตอนนี้...นิยุตานั่นแล = =

สำหรับข้อความนี้.. สิ่งที่คิดหลังจากอ่านเสร็จคือ.. 'นังปัญญาอ่อนเอ๊ยย !'..

 ส่วนครั้งที่สอง เมื่อเช้านี้เอง^^

' ปลาดาว,,นี้นิยุนะ   อืม.. ว่าไงจ๊ะนอระมาด - -

 เราอยากให้แกมองเราใหม่น><   กูพยายามมองมึงใหม่มาล้านรอบแล้วจ้ะ.. ก็เหมือนเดิม - -

 แม้มันจะยากแต่เราก็อยากให้แกให้โอกาสเรานะ,,  เหมือนบรรทัดบนค่ะ

 เราก็ไม่มีอะไรแล้ว   แน่ใจหรอว่าไม่มี ? แล้วนอที่งอกออกมาใกล้ๆจมูกเธอกับสตรอเบอร์รี่เน่าค้างปีในปากเธอนี่มันอะไรกัน ?

 ขอบคุณที่บอกตรงๆกับเรานะ : ))*  จ้ะ  ขอบคุณเหมือนกันที่ยังอุตส่าห์ไปตอแหลให้คนอื่นฟังต่อ ^^

 ถ้าแกไม่มีเงินในมือถือก็ไม่ต้องตอบนะ  ถึงมีก็ไม่คิดจะตอบหรอกค่ะ เปลือง!! 

 ก็แค่นี้แหละไม่มีไรแล้ว~ ' บอกอยู่ได้ว่าไม่มี.เอานอกับสตรอเบอร์รี่เน่าค้างปีในปากเธอออกก่อนเถอะ  แล้วค่อยมาพูด!!

 .. ก็ประมาณนี้แหละ คือเราได้ยินจากแหล่งข่าวบางคนมาว่ามันก็เอาไปเล่าให้คนอื่นฟัง

ว่าเราเดินไปบอกว่าเราเกลียดมัน ประมาณนี้.. แล้วมันก็ตอบไปว่ามันก็เกลียดเราเหมือนกัน

.. คือมันจะให้คนอื่นเข้าใจว่า ที่เราเดินไปบอกแบบนั้นน่ะ... สำหรับมันคือ'แป้ก'  และมันไม่แคร์ซักนิด

แต่ถ้าเธอไม่แคร์ แล้วเธอจะลงทุนส่งข้อความมาหาฉันตั้งสองครั้งทำไม ? 

เธอจะยังอุตส่าห์มาทักเอ็มเราเรื่องนี้อีกทำไม ? จริงมั้ยล่ะ.. 

ความจริงคือ เธอรับไม่ได้ที่จะมีคนเกลียดเธอต่างหากล่ะ  งั้นก็แสดงว่า

ที่ผ่านมา.. เธอไม่เคยรู้ตัวเลย ว่าจริงๆแล้วคนรอบข้างคิดยังไงบ้าง น่าสงสารนะ...หึ

 เมื่อวานเพิ่งไปอ่านหนังสือ 'กฏแห่งกระจก' มา.. มันเป็นหนังสือจิตวิทยาที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

 หลักการของกฏนี้ก็คือ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน คือ 'ผลลัพธ์' ซึ่งก็ต้องมี 'ต้นเหตุ'

....และต้นเหตุนั่นก็มาจากจิตใจของเราเองนั่นแหละ

 ง่ายๆก็คือ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตคือกระจกส่องสะท้อนจิตใจของเราเอง 

 แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น (แล้วจะแพล่มมาซะยืดยาวเพื่ออะไร ?..)

 ประเด็นที่เราจะพูดก็คือว่า หนังสือเล่มนี้น่ะ มันมีวิธีการให้อภัย ที่เค้าว่ากันว่าเปลี่ยนแปลงชีวิตคนมาแล้วมากมาย

 แล้วทีนี้ มันมีอยู่ขั้นตอนนึง..ให้เขียนการกระทำของคนคนนั้นที่ทำให้้้้้้้้้้้้้้คุณ " ให้อภัยไม่ได้ " .. 

 คนแรกที่เรานึกถึงก็คือยัยนี่นั่นแหละ.. อืมม ให้อภัยไม่ได้งั้นหรอ ? คงเป็นการกระทำที่มาจากการตอแหลล่ะมั้ง..

 คือมันจะให้อภัยได้นะ ถ้าตอนนี้มันเลิกทำแบบนั้นแล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม.. 

 ต่อมาเค้าให้นึกสาเหตุที่ทำให้เขาต้องทำเช่นนั้น...โดยแยกเป็นสองสาเหตุใหญ่ คือ

 " อยากมีความสุข " หรือ " อยากเลี่ยงความทุกข์ " ก็คงอยากเลี่ยงความทุกข์ละมั้ง...

 แต่เลี่ยงความทุกข์ของคุณเธอน่ะ บางทีมันไปทำให้คนอื่นเกิดความทุกข์แทนน่ะสิ เฮ้ออ

 ก็ยังให้อภัยไม่ได้อยู่ดี แล้วพอเค้าขอให้เข้าใจว่าสิ่งเหล่านั้นคือการกระทำที่เกิดจากความด้อยประสบการณ์

 ความไม่รู้ หรือความอ่อนแอ   .. ด้อยประสบการณ์งั้นหรอ ? ไม่รู้งั้นหรอ ? อ่อนแองั้นหรอ ? 

 ด้อยประสบการณ์.. ที่เธอทำแบบนี้มาตั้งแต่ปอหนึ่งปอสอง จนตอนนี้ก็ยังไม่เลิก เรียกว่าด้อยประสบการณ์งั้นหรอ ?

 ...ไม่รู้งั้นหรอ ? 

 ก็คงเป็นเหตุผลข้อสุดท้าย.. เธออ่อนแอ... ก็คงเป็นอย่างนั้นละมั้ง..

 งั้นเธอก็อ่อนแอเกินกว่าที่จะรับไหวจริงๆ . 

edit @ 19 Jul 2009 21:09:34 by ★Dawiiz★

Comment

Comment:

Tweet